ตั้งแต่เหตุการณ์ในวันนั้น
ภาพของคุณก็เริ่มกลับมาอยู่ในหัวผมอีกครั้ง
ครั้งนี้มันชัดเจนและตอกย้ำให้ผมเจ็บช้ำยิ่งกว่าครั้งไหนๆ
ทั้งๆที่ผมสมควรจะลืมคุณไปได้แล้ว
แต่อย่างที่บอกเวลาเพียงแค่ 4 เดือนกว่าๆ
ไม่สามารถทำให้คนคนหนึ่งลืมคนหนึ่งคนที่เขารักหมดใจได้

หัวใจที่ด้านชา เริ่มกลับมารู้สึกอีกครั้ง
มันเจ็บแปลบ
มันปวดร้าว
มันทรมาน
และมันรักคุณ

เมื่อตอนผมเรียนจบใหม่ๆ
ผมเคยทิ้งอนาคตและความฝัน
เพื่อตามคุณ คนที่ผมรักมาที่เชียงใหม่นี้
เพียงเพื่อผมจะได้อยู่เคียงข้างคุณ
เพียงเพื่อผมจะได้อยู่ใกล้ชิดคุณ
และเพียงเพื่อผมจะได้มีคุณ
แต่ตอนนี้มันไม่ได้เป็นแบบนั้นอีกต่อไปแล้ว
ผมไม่มีคุณอยู่เคียงข้างเหมือนเก่า
ส่วนคุณก็มีคนใหม่มาอยู่เคียงข้างแทนผม

มันคงถึงเวลาแล้วสักที
ที่ผมต้องไปตามทางของผม
ที่ผมต้องกลับไปใช้ชีวิตเพียงลำพัง
ที่ผมต้องกลับไปเริ่มต้นใหม่
เพราะผมไม่สามารถทนอยู่ในที่ที่ผมเคยอยู่กับคุณได้
ผมไม่สามารถทนเห็นร้านข้าวร้านเดิมที่ผมเคยกินกับคุณได้
ผมไม่สามารถทนภาพความทรงจำระหว่างเราที่มันชอบผุดขึ้นมาในหัวอยู่ตลอดเวลา
และผมไม่สามารถทนเห็นคุณกับเขาคนนั้นได้แม้อีกเพียงสักครั้งเดียว

ลาก่อนความทรงจำแสนเลวร้ายที่ผมไม่รู้ว่าจะ “จำทำไม”